Op Reis

SSSt!! Ze staat aapjes te kijken, hoor ik mn zusje zeggen aan de andere kant van de lijn. Mijn hele familie zit thuis in Nederland aan het kerstdiner en ik sta in de jungle onder een boom. Ik probeer zo min mogelijk geluid te maken omdat er boven mij een hele familie aap in de takken hangt. Vind het maar een vreemde ervaring om in het bos op Ometepe te zijn, mezelf verwonderend over al dat natuurschoon (en dus de aapjes) en tegelijkertijd mijn familie aan de andere kant van de lijn ‘merry christmas’ te horen zingen. Ik loop een stukje verder, weg van de apenboom en van Ruben een Spanjaard die ik in de bus hiernaartoe heb leren kennen. Ik fluister in de telefoon dat ik in het bos sta en totaal geen kerstgevoel heb maar ow wat is het fijn om vertrouwde stemmen te horen. 

Voordat ik op Ometepe aankwam ben ik een paar dagen met Merce (Spaans meisje dat voordat ik bij cuenta conmigo kwam daar werkte) in Somoto geweest. Helemaal in het noorden van het land aan de grens met Honduras. In Somoto is er de ´cañon van Somoto´. Een kloof tussen twee giga rotspartijen waar een rivier tussendoor loopt. We zijn met een gids (die met Merce wilde trouwen achteraf, gaat heel snel hier) met zn drietjes de kloof doorgegaan. Een tocht van 5 uur. En mooi! Zwemmend tussen de muisstille rotsen door in kristalhelder water, leek het of de tijd stil stond. Verder moesten we veel klimmen en klauteren en hebben we het laatste stukje in een rubberband tussen het meest smalle stuk van de kloof doorgevaren.

Maar goed, kerst op het eiland. Ometepe is echt een paradijsje. Vanaf het moment dat ik vanaf de boot de twee vulkanen die het eiland kenmerkt zag was ik onder de indruk. Ometepe is een 8-vormig eiland met midden in beide rondjes een vulkaan (goed staaltje kunst van moeder natuur). Ik verwachtte een toeristisch hoogstandje, volle en dure hostels en Nica’s die engels tegen je spreken. Niets van dat alles. Vijf dagen rust, prachtig uitzicht, vriendelijke mensen en nauwelijks commercie. Daarbij ook nauwelijks busvervoer met als gevolg dat ik bij aankomst in de haven ben  opgehaald door een vriend van Merce en achterop zijn motor naar de andere kant van het eiland ben gebracht. Dag twee mis ik de bus die pas 3uur later weer gaat en lift ik na een flink stuk lopen uiteindelijk een hele dag met vier spaanse hippies in een oud busje mee. We bezoeken een natuurlijke waterbron, met volgens de kenners natuurgeneeskundige krachten (dus ik heb een extra baantje  gezwommen).Het lijkt er een beetje op een centerparks subtropisch zwemparadijs maar dat is het dus niet . 

De laatste dag op het eiland besluit ik samen met drie Italianen die ik in de Finca (koffieboerderij) waar ik slaap heb ontmoet om fietsen te huren. De verhuurder is een jonge man die heel wat voortanden mist en in een houten huisje vlakbij de Finca woont. De fietsen staan gestald tussen de kippen en het varken dat om het hutje heen scharrelen. In een uurtje of vier kun je het niet geasfalteerde rondje om de ´kleine´ vulkaan Madeiras wel fietsen is ons verteld. Ik verheug me erop want twee maanden zonder fiets vind ik veel te lang. Echter, al na 5 minuten ligt mn ketting eraf omdat ik probeer te schakelen, wat dus niet werkt. Mn handen doen na een uur hobbelen pijn van de keiharde handvaten en het gebrek aan vering in de voorvork. Meer dan zes uur doen we erover om, over de hobbelwegen vol stenen en keien, heuveltje op heuveltje af, (soms hele stukken lopend want echt niet te doen met die fiets), uiteindelijk in het pikkedonker weer terug te komen bij de ‘For rent BicaKel’ meneer.  Een helse tocht dus maar ow zo mooi! Het eiland heeft iets mystieks en onbeschrijfelijks.Toch proberen; honderd verschillende groentinten, vogels met blauwe vleugels en kuifjes op hun kopje, stranden, koffieplantages, fruitbomen en hele hartelijke mensen.

Heb tweede kerstdag op de veranda van de finca doorgebracht in de hangmat met uitzicht op die almachtige vulkaan ‘la concepcion’.  Tis de hoogste en meest esthetische van Nicaragua;  zo goed als symetrisch en met aan de top bijna altijd een wit wolkje dat als een hoedje boven de top zweeft, en de vulkaan is nog actief ook.

Na bijna een week Ometepe besluit is het paradijsje te verlaten om oud en nieuw te gaan vieren aan het strand; bestemming San Juan del Sur. Op de boot vanaf Ometepe kom ik twee Argentijnse meisjes tegen van wie ik totdat ik op 2 januari weer uit San Juan vertrek niet meer wegga. Ze noemen mij hun zusje en proberen anderen wijs te maken dat ik Argentijns ben (wat overigens niet lukt ben toch te witen heb een raar accent). Eén nachtje slaap ik op een andere plek in een hostel omdat ik daar gereserveerd had maar ik vlucht er s morgens snel weer weg.  Het is er propvol, duur en ik voel me er ver weg van wat Nicaragua tot nu toe voor mij betekent. San Juan del Sur is ongeveer het tegenovergestelde van Ometepe, van heel Nicaragua trouwens. Het is een surfers dorpje met bijna evenveel touristen als nicaraguanen. Het ligt in een baai en het is er erg mooi maar te druk en teveel van het goede voor mij.Maargoed kan moeilijk andere reizigers de schuld geven, ben er per slot van rekening zelf ook zoeen die hier oud en nieuw aan het strand komt vieren. Met mn twee Argentijnse vriendinnen weet ik de drukte wel een beetje te mijden. We slapen boven een eettentje dat door een lieve familie wordt gerund en gaan overdag liftend naar de stranden ten zuiden van de stad die nagenoeg leeg en prachtig zijn. Eén van de twee meiden speelt zo´n klein soort gitaartje waarvan ik de naam ben vergeten. ´s Avonds ga ik met haar langs de barretjes waar zij optreedt (speelt en zingt) en geld ophaalt bij rijke touristen. Op oudejaarsavond/ nacht maak ik een uitzondering  en begeef ik mij tussen de hossende menigte in de meest populaire strandtent. Al na 5 minuten heb ik heen ‘ wil je met me zoenen aanbod’ te pakken van een australier . Als ik zeg dat ik daar niet zo’n zin in heb krijg ik te horen dat dat wel erg ´onnederlands´ is (goede reputatie hebben de Nederlanders hier opgebouwd zeg ) Even later vraagt hij of ik soms erg overgevoelig ben. Nou ja, Gelukkig Nieuwjaar!  Ik ben blij als ik even later met een plastic bekertje rum op het strand zit bij een groep muzikanten die liedjes van Manu Chao trommelen, tokkelen dansen en zingen. Misschien wordt ik dit jaar toch echt een jaartje ouder. 

Vandaag ben ik teruggekomen in Matagalpa morgen weer aan de slag met Karla en Rosalba voor Cuenta Conmigo. Ik kijk terug op twee heerlijke weken ‘vakantie’ en lekker leven met de dag. Ik  heb prachtige plekken gezien,ben helemaal uitgerust, heb nieuwe vrienden gemaakt én heb weer mogen ervaren hoe ontzettend heerlijk en bijzonder het is om op reis te zijn.



Hieronder wat beelden die het verhaal hopelijk wat kracht bijzetten. De fotos staan wat door elkaar maar oke, deze blog en ik zijn nog geen beste vrienden..

Cañon de Somoto

Cañon de Somoto het smalste stuk

Het laatste stukje door de cañon lekker in de rubberband, als princesjes met de voetjes boven water voortgeduwd door twee nica´s, en heel erg gelachen

Tweede kerstdag op Ometepe zag er zo uit

De aapjes kijken net zo hard terug..

De Finca waar ik loggerde met koffie in de achtertuin

De slechtste fiets ooit gereden

Voor het geval dat de vulkaan uitbarst... hier naar links

Het busstation van Rivas, onderweg naar Ometepe

Zo inmens groot zijn de papayas hier. Eef en Peg, hier het bewijs

Veeeeeel groente en fruit markt, kwam er langs met de bus terug naar Matagalpa

Koffie koffie en nog eens koffie, in de bergen rond Matagalpa

Begraafplaats op Ometepe met op de achtergrond de ´kleine´vulkaan Madeiras.

Varken uitlaten.. Dit was tijdens de barre fietstocht

Arme vrouwen komen samen en produceren koffie, veel van dit soort initiatieven tegengekomen onderweg op Ometepe

Fietspad/hobbelpad

Daar is ze weer, la concepcion in zicht

De argentijnse ´´zusjes´ in San Juan del Sur

Vaste prik aan de stranden van SanJuan del Sur, supermooie zonsondergang

Liedjes zingen

Deze pop symboliseert het oude jaar. Zit vol oude spullen en oude gewoonten (rum, bier) die om twaalf uur worden verbrand. De tas ernaast gaat ook in brand, het oude jaar vertrekt ut San Juan del Sur..

Opgepropt achterin de pick-up truck., liftend naar het strand

Dit strand dus

Nog een keer het busstation.

Feliz año nuevo!!!